“Жанымның жазба нұсқасы…”

Жаным жабығып отыр… Әлденеге көңілім толмайды. Біреуден ұялатын сияқтымын, әлденеге өкінетін сияқтымын. Осы мен кіммін???? Не деген қума болып кеттім?! Кейде ешкіммен сөйлескім келмей кетеді. Ол адамдардан түңілгендік немесе олардан қашқандық емес. Олардың көңіліне титтей де қаяу салмауға тырысу! Көңілсіз болсам, біреуге бір жақсылық жасағым келетін, қазір жақсылық жасайтын біреу де таппай отырмын. Не істеймін? Мына тығырықтан шығудың жолы қайсы? Өмір деген қамшының сабындай деген өтірік екен ғой. Өмір деген тым-тым ұзақ, тым-тым күрделі! Қазір маған біреу сәл жылы сөз айтса, көзім жасқа толып кетейін деп отыр. Е, АЛЛА медет бере көрші?! Кеше ғана өзіңе қызық көрінетін нәрсеге де қызықпай, өзіңмен өзің болу деген, нақтырақ айтсам, жалғызсырау қандай қиын! Мен топ адамның ортасында отырмын. Олармен сөйлесіп отырмын. Олармен бірге күліп отырмын. Сырттай қарағанда бәрі тамаша, бәрі ғажап, ал көңілім… көңілімде күздің бораны ұлып тұр. Өз-өзіме көңілім толмағанда болатын көңіл күй бұл. Кітап оқығым келеді. Бірақ қандай кітап оқитынымды да біле алар емеспін. Бұндай сәтте бірден діни әңгіме не кәдімгі қазақы әфсана оқуға не есіме түсіруге тырысушы едім, оған да зауқым жоқ. Көңілсіздік тез тарқаушы еді, бес минутта оны бойымнан, ойымнан қуып тастаушы едім, менің күш-қайратым қайда кеткен? Оны кім ұрлап алып қойған? Көңілсіз болу, түнеріп отыру – жақсы қасиет емес. Жазған сайын ішім босап, жеңілдеп қалып жатқандаймын. Жоқ! мен өмірді сүйеді екенмін!! Рас айтам! Мен қазір жақсылық жасайтын біреу тауып алам, сосын жақсылық жасаймын!!! Сосын… сосын, ағыл да тегіл бір жылап алам да, қайтадан өмірге құштар боламын! Рас айтам! Дәл солай! Менің қазіргі күйім сағыныштан туындап отырған болар. Жанарым келді, Гүлжанайыммен кездесемін! Олардың жанында бір сәт отыру, олармен бір сұхбаттасу қаншалықты ғанибет екенін білсеңіздер ғой!!! Шүкір осыған да! Сансыз шүкір! Сіз айтыңызшы… Жоқ, сіз көмектесіңізші, өтінем сізден? Сізге бір жақсылық жасайыншы? Жымиысыңыз қандай жағымды! (әлде ол менікі ме?)